Psy z długimi uszami to rasy, u których zwisające małżowiny sięgają co najmniej linii żuchwy, a czasem dalej, niż kończy się pysk. Taki kształt to nie tylko kwestia wyglądu: długie, opadające ucho zmienia wentylację przewodu słuchowego i wpływa na to, jak często pies łapie infekcje. Do tej grupy należą psy gończe, spaniele i kilka ras towarzyszących, które na pierwszy rzut oka są do siebie podobne, ale w codziennym życiu bardzo się różnią. Warto wiedzieć, czego się spodziewać, zanim zakocha się w oklapłych uszkach na zdjęciu.
Rasy, które mają najdłuższe uszy
Rekordzistami są basset hound i bloodhound (pies św. Huberta). U bassetów uszy bywają dłuższe niż cały pysk i potrafią wlec się po ziemi przy obwąchiwaniu trawy. Zaraz za nimi plasują się:
- beagle – uszy średniej długości, miękkie, osadzone nisko,
- cocker spaniel angielski i amerykański – uszy mocno owłosione, z długim, falistym piórem,
- cavalier king charles spaniel – uszy z bujną frędzlą, osadzone wysoko, ale ciężkie od sierści,
- seter irlandzki i seter angielski – uszy cienkie, opadające, pokryte jedwabistą sierścią,
- jamnik – uszy krótsze niż u poprzedników, ale wyraźnie zwisające i szerokie.
Do tego dochodzą m.in. gończy słowacki, ogar polski i różne rasy płowych gończych. Jeśli pies ma uszy zwisające do żuchwy, a do tego owłosione, pielęgnacja będzie wymagała więcej uwagi niż przy rasach o uszach stojących.
Charakter – co kryje się pod uszami
Długie uszy nie mają związku z temperamentem, ale rasy, które je mają, wywodzą się głównie z dwóch światów: polowania i towarzystwa. Stąd dwa dość różne typy psów.
Psy węchowe: basset, beagle, bloodhound
To psy, które przez setki lat pracowały nosem, a nie na komendę. Efekt jest taki, że węch wyłącza im słuch. Pies złapie trop i przestaje reagować na przywołanie, nawet jeśli komendę zna perfekcyjnie. Spacer bez smyczy na nieogrodzonym terenie to proszenie się o kłopoty.
Beagle jest do tego głośny, uwielbia wyć i szczekać, a jedzenie to dla niego sens życia. Basset wydaje się leniwy, ale potrafi być uparty jak mało który pies. Bloodhound jest łagodny i spokojny, tylko że przy swojej masie, bez podstaw wychowania, bywa trudny do utrzymania na smyczy.
Często powtarzana teoria mówi, że długie uszy bassetów i bloodhoundów zamiatają zapachy z ziemi i kierują je do nosa. Nie jest to dowiedzione naukowo, ale dobrze oddaje to, jak te psy pracują.
Spaniele i towarzysze: cocker, cavalier
Tu charakter jest zupełnie inny. Cocker spaniel to pies pełen energii, wesoły, ale też wrażliwy. Źle znosi samotność i szorstkie traktowanie. Linie użytkowe są dużo bardziej żywiołowe niż wystawowe i potrzebują realnego ruchu, a nie tylko krótkiego spaceru dookoła bloku.
Cavalier to z kolei psi przytulas. Lgnie do ludzi, dobrze dogaduje się z dziećmi i innymi zwierzętami, ale nie lubi zostawać sam na długo. Przy zakupie trzeba zwrócić uwagę na zdrowie rodziców, bo w tej rasie częste są choroby serca i problemy neurologiczne. Dobra hodowla bada psy rozpłodowe, a nie tylko wystawia ich zdjęcia.
Dlaczego długie uszy to większy kłopot
Ucho zwisające zakrywa wejście do przewodu słuchowego. Powietrze krąży słabo, w środku robi się ciepło i wilgotno, a to idealne warunki dla drożdżaków i bakterii. Do tego dochodzi sierść, która dodatkowo blokuje przepływ powietrza, oraz woda zostająca po kąpieli czy pływaniu.
Efekt: zapalenie ucha zewnętrznego to u tych ras jedna z najczęstszych wizyt u weterynarza. Nie każdy pies z długimi uszami będzie na nie cierpiał, ale ryzyko jest wyraźnie wyższe niż u psa z uszami stojącymi.
Pielęgnacja uszu w praktyce
Regularne czyszczenie
Zdrowe ucho wystarczy sprawdzać raz w tygodniu: zajrzeć do środka, powąchać, obejrzeć kolor skóry. Prawidłowo jest różowo, sucho, bez zapachu i bez większej ilości woskowiny. U psów wyjątkowo podatnych na infekcje, np. cockerów, przydaje się czyszczenie co 1–2 tygodnie, ale zawsze specjalnym płynem do uszu, który poleci weterynarz.
Technika jest prosta: płyn do przewodu, delikatny masaż u nasady ucha (słychać „chlupanie”), pozwolenie psu na otrząśnięcie się, a potem wytarcie wejścia gazikiem lub wacikiem. Patyczki do uszu odpadają, bo łatwo nimi wepchnąć brud głębiej albo uszkodzić błonę bębenkową.
Po każdej kąpieli i pływaniu uszy trzeba porządnie osuszyć. Wilgoć zostawiona w przewodzie to najczęstszy początek problemów.
Kiedy z uchem iść do weterynarza
Sygnały alarmowe są dość czytelne:
- częste potrząsanie głową i drapanie uszu,
- nieprzyjemny, kwaśny lub słodkawy zapach,
- ciemna, brązowa lub żółtawa wydzielina,
- zaczerwieniona skóra w środku ucha,
- pies piszczy lub odsuwa głowę przy dotyku.
Z zapaleniem nie warto czekać „aż samo przejdzie”. Nieleczone potrafi zająć ucho środkowe, a intensywne potrząsanie głową kończy się czasem krwiakiem małżowiny, który trzeba operować. Płyny i maści z domowej apteczki mogą też zamaskować objawy, nie rozwiązując przyczyny. Do tego często stoi za tym alergia pokarmowa lub wziewna, więc samo czyszczenie nie wystarczy.
Reszta pielęgnacji: sierść, fałdy, jedzenie
Cocker spaniel i seter wymagają regularnego szczotkowania i strzyżenia, bo sierść na uszach filcuje się szybko. Przy cockerach przydaje się też podstrzyżenie włosów wokół wejścia do ucha. Basset i bloodhound mają mało wymagającą sierść, za to fałdy skórne na pysku i szyi trzeba przecierać, bo gromadzą się tam brud i wilgoć.
Praktyczny drobiazg: do miski dla psów o bardzo długich uszach lepiej sprawdza się wąska, wysoka miska. Uszy zostają wtedy poza jedzeniem, a nie wylądują w sosie z puszki. Można też użyć specjalnej opaski na uszy na czas posiłku.
Warto też pilnować wagi. Basset i beagle tyją błyskawicznie, a nadwaga u psa o długim tułowiu i krótkich łapach oznacza dodatkowe obciążenie kręgosłupa.
Dla kogo taki pies
Długouchy pies to dobry wybór dla kogoś, kto lubi spokojny rytm i nie ma problemu z cotygodniową kontrolą uszu. Osoby, które szukają psa idealnie posłusznego na spacerze, powinny raczej przemyśleć rasy gończe. Dla rodzin z dziećmi dobrze sprawdzi się cavalier lub dobrze wychowany cocker. Beagle i basset pasują do ludzi, którzy lubią długie spacery i potrafią się uśmiechnąć, gdy pies uparcie idzie w przeciwnym kierunku.
